اصل بر لزوم تمکین است. سکونت زوج در منزل مشترک با پدر و مادر مانع از صدور حکم الزام به تمکین زوجه نخواهد بود.

نکاح - تمکین - محل زندگی مشترک - نفقه

مستندات: مواد ۱۱۰۸ و ۱۱۱۴ قانون مدنی

رأی دادگاه بدوی

در خصوص دادخواست آقای ح.س. به طرفیت خانم ف.ج. به خواسته تمکین با توجه به اینکه منزلی که خواهان برای حضور خوانده و گذراندن زندگی مشترک معرفی نموده، حسب گزارش واصله از واحد مددکاری مناسب نمی‌باشد و دفاع خوانده مبنی بر تهیه یک منزل مناسب و در شأن وی با توجه به مراتب مؤثر واقع شده است، لذا مستنداً به ماده ۱۹۷ قانون آیین دادرسی مدنی، حکم به رد دعوی خواهان صادر و اعلام می‌گردد. رأی صادره حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم تجدیدنظر استان تهران می‌باشد.

رأی دادگاه تجدید نظر

در خصوص دادخواست تجدیدنظرخواهی آقای ح.س. نسبت به دادنامه شماره ۹۱۰۹۹۷۰۲۰۰۸۰۰۹۳۱ – ۲/۷/۹۱ صادره از شعبه ۲۳۸ دادگاه خانواده تهران در پرونده شماره ۱۶۲۰ ۹۱۰۹۹۸۰۲۰۰۸۰ متضمن حکم به رد دعوی تمکین با توجه به محتویات پرونده، دادگاه اعتراض تجدیدنظرخواه را وارد دانسته است. زیرا اولاً: در روابط زوجین اصل بر تمکین زوجه است مگر اینکه خلاف اصل ثابت شود ، که در مانحن فیه، تجدیدنظرخوانده (زوجه) دلیلی ارائه ننموده است. ثانیاً زن به بهانه اینکه در خانه پدر و مادرشوهر حاضر به سکونت نیست، از موانع مشروع مذکور در ماده ۱۱۰۸ قانون مدنی نیست تا به استناد آن تمکین ننماید. چنانچه زوجه خواهان منزل مستقلی است، برای اجرای نظر خود باید دادخواست تقدیم تا دادگاه پس از رسیدگی، مسکن مناسب را تشخیص و بر این اساس اتخاذ تصمیم نماید. ثالثا: اصل اولیه به موجب ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، زن را مکلف به سکونت در منزلی که شوهر تعیین کرده می‌نماید. بناء على هذا دادگاه مستنداً به ماده ۳۵۸ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، دادنامه تجدیدنظرخواسته را نقض و مستنداً به ماده مرقوم و مواد ۱۱۰۲، ۱۱۰۳، ۱۱۰۴ و ۱۱۱۴ قانون مدنی، حکم به تمکین خوانده اصلی (زوجة) نسبت به زوج صادر و اعلام می‌نماید. رأی صادره به استناد ماده ۳۶۵ قانون صدر الذكر قطعی است.