قانون اعسار مصوب ۱۳۱۳ اشعار می‌دارد هر فردی که از تأديه دین خویش عاجز است و نسبت به دین اجرایی­ها صادر شود اگر ظرف ده روز بدهی خود را پرداخت نکند به در خواست ذی نفع راهی زندان می‌شود و تا زمان یوم الاداء شدن دین در زندان می‌ماند باید توجه داشت این امر جنبه‌ی عمومی ندارد به عبارتی هیچگاه دادستان در این موضوع درخواست زندانی شدن بدهکار را نمی‌کند و نکته‌ی دیگر اینکه هزینه‌ی نگهداری فرد بدهکار برعهده ی خود ذی نفع می‌باشد اما امروزه این قانون به این شکل اجرا نمی‌شود این موضوع ادامه داشت تا سال ۱۳۵۲ تحت تأثیر افکار حقوق بشر قانون منع بازداشت افراد بدهکار تصویب شد، این قانون عملاً قانون اعسار را منسوخ کرد. منع بازداشت افراد بدهکار تا سال ۱۳۷۷ ادامه داشت تا زمانی که قانون نحوه‌ی اجرای محکومیت‌های مالی تصویب شد، می‌توان گفت این قانون تقریباً شبیه قانون اعسار می‌باشد. این قانون اشعار می‌دارد شخصی که از تأدیه‌ی دیون خود عاجز است به تقاضای خواهان تا زمان یوم الاداء شدن دین راهی زندان می‌شود اما این قانون با قانون اعسار تفاوت‌هایی دارد: اولاً هزینه‌ی نگهداری بدهکار را دولت تقبلی کرده است. ثانیاً در اعسار گفته شد چه اجراییه ثبتی باشد چه اجرایی های قضایی دادگستری، شخصی در صورت عدم تأدیه‌ی دین راهی زندان می‌شود در صورتی که در قانون نحوه‌ی اجرای محکومیت‌های مالی اگر اجرائیه توسط اجرای ثبت صادر شده باشد مدیون راهی زندان نمی‌شود