ماده 233 قانون مدنی: لواط عبارت است از دخول اندام تناسلی مرد به اندازه ختنه¬گاه در دو بر انسان مذکر ماده 234: حد لواط برای فاعل در صورت عنف اکراه یا دارا بودن شرایط احصان، اعدام و در غیر اینصورت صد صفحه شلاق است. حد لواط برای مفعول در هر صورت بر اعدام است. مجازات سلب حیات از جمله کشتن، سنگسار کردن و سوزاندن و پرت کردن از ارتفاع به نحوی که استخوان¬های گناه کار بشکند، مجازاتهایی است که برای فاعل در نظر گرفته شده است. مفعول در صورتی که عاقل و بالغ و با میل و رضای خود لواط کند به اعدام محکوم می¬شود. اگر بالغ نباشد تعزیر می¬شود. فاعل نابالغ باشد مفعول بالغ، فاعل تادیب و مفعول حکم حد برای او جاری می¬شود. اگر فاعل و مفعول بالغ نباشند هر دو تادیب می¬شوند. احصان در این ماده شرطی است که اگر وجود داشته باشد مجازات لواط کار یا زنا کار اعدام خواهد بود. احصان به این معنا است که مرد همسر دایمی و نه موقت داشته باشد و همسر او بالغ باشد و با این همسر از راه طبیعی نزدیکی کرده باشد و هر زمان که بخواهد برای او امکان نزدیکی وجود داشته باشد. قبل: قبل به معنای آلت تناسلی زن و مهبل می¬باشد. لواط در قرآن اشاره به قوم لوط دارد زیرا این قوم به عمل شنیع لواط مبادرت می¬نمودند. خداوند فرمود بر آنها بارانی از سنگ نازل کردیم که موجب نابودیشان شود. روایتی از امام رضا در خصوص لواط می¬فرمایند: زشتی لواط از عمل زنا بسیار زشت تر است. زیرا که خداوند تا کنون قومی را به خاطر زنا یه هلاکت نرسانده است اما قوم لوط به هلاکت رسیدند. نحوه اثبات: 1. فاعل و مفعول هر کدام چهار مرتبه به این عمل اقرار کنند، تعداد دفعات اقرار هر یک تنها در مورد خودش موثر خواهند بود. 2. شهادت دادن چهار مرد که دارای شرایط مورد قبول باشد شاهدین باید این عمل را مشاهده کرده باشند. از آنجایی که عمل لوط جنبه عمومی جرم دارد و از جرایم حدی است، گذشت شاکی در آن تاثیر نخواهد داشت. از آنجایی که جرایم حدی در قرآن برای آنها مجازات تعیین شده قاضی نمی¬تواند کمتر از حد مذکور مجازات تعیین کند.